Archive for Wrzesień, 2009


BIEG LEKCJI W MODELU

Wrzesień 20th, 2009

Zadania uczenia się we współpracy wykraczają poza opanowywanie treści przedmiotowych. Obejmują także wzajemną akceptację członków grupy, sto­sunki wobec rówieśników i podnoszenie poczucia własnej wartości.Model uczenia się we współpracy ma kilka odmian. Najbardziej znane to metoda podwójnej oceny w zespołach uczniowskich (POZU), składanki i ba­dań zespołowych (BZ).Niezależnie od metody model charakteryzuje się trzema cechami: ucznio­wie pracują w zespołach; zespoły są mieszane; system nagród ukierunkowany jest na grupę. Bieg lekcji w tym modelu (syntaksa) składa się z sześciu głównych faz: podanie celów i wywołanie nastawienia; podanie wiadomości ustnie lub na piśmie,“zorganizowanie zespołów; praca w zespołach wspomagana w miarę potrzeb przez nauczyciela; sprawdzanie rezultatów; uznanie osiągnięć indywi­dualnych oraz grupowych.

WŚRÓD ZADAŃ I LEKCJI

Wrzesień 9th, 2009

Środowisko dydaktyczne modelu charakteryzują społeczne procesy demo­kratyczne; uczniowie są aktywni i podejmują odpowiedzialność za proces i wyniki uczenia się.Wśród zadań przedlekcyjnych szczególne miejsce zajmuje zaplanowanie najlepszych sposobów zorganizowania grup i zgromadzenia odpowiednich materiałów dydaktycznych do pracy w grupach.Podczas lekcji głównym zadaniem nauczyciela jest pomóc uczniom przejść od nauczania frontalnego do pracy grupowej i w miarę potrzeby pomagać zespołom w pracy.Inna niż w przypadku pozostałych modeli jest rola nauczyciela jako osoby prowadzącej lekcję: z głównego aktora staje się on reżyserem pracy w małych grupach. Znacznie więcej czasu zajmuje mu pomaganie uczniom w pracy zespołowej niż podawanie materiału. Zadania polekcyjne, zwłaszcza ocenianie, sprowadzają się przede wszy­stkim do nagradzania grup i pojedynczych uczniów oraz demonstrowania w innych jeszcze formach uznania dla włożonego wysiłku i osiągnięć.

 

NAUCZANIE POSZUKUJĄCE I DYSKUSJA

Wrzesień 7th, 2009

Opiszemy swoisty model nauczania, a mianowicie nauczanie poszukujące (zwane niekiedy poszukującym uczeniem się). Pod względem formalnym jest on porównywalny z innymi modelami przedstawionymi w poprzednich rozdziałach, jak model nauczania pojęć, nauczania bezpośred­niego lub uczenia się we współpracy. Dyskusja zaś jest metodą, która może występować w rozmaitych modelach. Postanowiliśmy połączyć te dwa tema­ty, ponieważ nauczanie poszukujące, jak zobaczymy, wykorzystuje głównie dyskurs i dyskusję. W tym modelu, inaczej niż w poprzednich, nie chodzi o    podanie wiadomości, przedstawienie pojęć i umiejętności. Rola nauczyciela polega tu na zetknięciu ucznia z problemem, stawianiu pytań i ułatwianiu dialogu.

W OGÓLNYCH ZARYSACH

Wrzesień 4th, 2009

Nauczanie poszukujące nie powiedzie się, jeśli nauczyciel i jego uczniowie nie opanowali techniki dyskutowania i jeżeli w klasie nie wy­tworzyły się normy umożliwiające otwartą i szczerą wymianę myśli. Na początek omówimy w ogólnych zarysach nauczanie poszukujące i dy­skusję oraz procesy poznawcze, których kształtowaniu służy jedno i drugie. Potem odwołamy się do badań, na których wspiera się teoria nauczania poszukującego. Na koniec powiemy, co powinien robić nauczyciel, gdy stara się wypracować własną wersję nauczania poszukującego, i podamy szczegóło­we wskazówki, jak prowadzić w klasie efektywną dyskusję. Będzie też mowa, jak bardzo ważne jest wykształcić uczniów na czynnych uczestników systemu klasowego dyskursu i jak początkujący nauczyciel może zmienić niektóre z powszechnie występujących w szkołach nieefektywnych schematów dysku­towania.