Archive for Czerwiec, 2010


METODA SKŁADANKI

Czerwiec 17th, 2010

Raz w tygodniu publicznie zostaje wyrażone uznanie dla poczynionych postępów. W króciutkim jednostronicowym biuletynie (może to być też jakaś inna forma) informuje się, które zespoły zebrały najwięcej punktów ze spra­wdzianów, którzy uczniowie mają najwyższy wskaźnik postępów i którzy uczniowie osiągnęli w sprawdzianie doskonały rezultat. Niekiedy wymienia się wszystkie zespoły, które spełniły postawione kryteria. Do tej ostatniej możliwości wrócimy na dalszych stronach.Metodę składanki opracowała i zweryfikowała grupa Elliota Aronsona (1978) z Uniwersytetu Teksasu. Potem adaptował ją Slavin. Stosownie do reguł składanki klasa zostaje podzielona na pięcio- lub sześcioosobowe mie­szane zespoły.

MATERIAŁ NAUCZANIA

Czerwiec 12th, 2010

Materiał nauczania zostaje podany uczniom na piśmie. Każdy członek zespołu ma nauczyć się innej porcji materiału. Gdyby na przykład materiał nauczania stanowił tekst poświęcony uczeniu się przez współpracę, jeden członek zespołu odpowiadałby za opanowanie POZU, drugi — skła­danki, trzeci — BZ, a pozostałych dwóch specjalizowałoby się w literaturze naukowej i historii uczenia się we współpracy. Uczniowie odpowiedzialni w swoich zespołach za opanowanie tej samej partii materiału, zwani niekiedy grupą ekspertów, spotykają się w celu wspólnego przestudiowania tematu udzielenia sobie pomocy w nauczeniu się go. Potem wracają do swoich zespołów i uczą partnerów tego, czego nauczyli się sami. Gdy zespoły skoń­czą pracę, uczniowie przystępują do indywidualnych sprawdzianów. W wersji Slavina wynik zespołu ustala się tak samo, jak w przypadku metody POZU. Najlepsze zespoły i najlepsi uczniowie zostają uhonorowani, na przykład w biuletynie klasowym.

METODA BADAŃ ZESPOŁOWYCH

Czerwiec 11th, 2010

Podstawy metody badań zespołowych (BZ) opracował Herbert Thelen. Później metodę tę rozszerzył i udoskonalił zespół Shlomo Sharana. Badania zespołowe to chyba najpełniejsza z metod uczenia się we współpracy i najtrud­niejsza do zastosowania. Inaczej niż w przypadku POZU i składanki ucznio­wie uczestniczą w planowaniu tematów do nauki i sposobów prowadzenia badań nad tymi tematami. Metoda ta wymaga więc bardziej wyrafinowanych struktur dydaktycznych i norm regulujących postępowanie uczniów niż pozo­stałe metody, w których centralna pozycja nauczyciela jest lepiej widoczna. Poza tym wymaga ona, aby wcześniej nauczyć uczniów umiejętności komuni­kowania się i uczestniczenia w procesach społecznych właściwych klasie szkolnej.

PODZIAŁ W KLASIE

Czerwiec 4th, 2010

Nauczyciele posługujący się metodą BZ zwykle dzielą klasę na pięcio- lub sześcioosobowe grupy mieszane. Niekiedy grupy dobiera się, kierując się stosunkami koleżeńskimi lub zainteresowaniami uczniów. Uczniowie wybie­rają tematy do nauki, prowadzą pogłębione studia wybranych części składo­wych tematu, przygotowują i przedstawiają klasie sprawozdanie ze swoich dociekań. Autorzy (Sharan i in. 1984, s. 4—5) wyliczają sześć kolejnych etapów nauczania metodą BZ: Wybór tematu. W ramach treściowych zakreślonych zwykle przez nau­czyciela uczniowie wybierają pewien temat. Potem organizują się w zespoły zadaniowe liczące od dwu do sześciu osób. Pod względem postępów w nauce i etnicznym są to zespoły mieszane.