Archive for Luty, 2011


W ZINTEGROWANYCH GRUPACH

Luty 25th, 2011

Spodziewali się też, że nawet w zintegrowanych rasowo społecznościach lokalnych wciąż będą restauracje i kościoły odwiedzane albo wyłącznie przez Białych, albo wyłącznie przez Czarnych. Czołowy socjolog tego czasu Gordon Allport argumentował, że sama litera prawa nie zredukuje uprzedzeń grupowych ani nie wytworzy tolerancji i zrozumienia. Sharan (1984, s. 2) zebrał trzy podstawowe warunki skutecz­nego zwalczania uprzedzeń rasowych sformułowane przez Allporta: „(1) między ludźmi z różnych grup etnicznych mają zachodzić bezpośrednie kon­takty (2) przy zachowaniu równości pozycji w obrębie danego środowiska, (3) w którym oficjalnie i otwarcie uznaje się współpracę międzyetniczną”.

ZAINTERESOWANIE MODELAMI

Luty 15th, 2011

Zainteresowanie modelem uczenia się we współpracy w ostatnich latach po części należy zawdzięczać dążeniu do organizowania środowiska klasy szkolnej i procesu dydaktycznego według przytoczonych kryteriów. Niektóre z prac Roberta Slavina, do których jeszcze sięgniemy, powstały w wyniku starań o integrację w szkołach wielkomiejskich na Wschodnim Wybrzeżu. Impulsem dla badań Sharana i jego współpracowników w Izraelu było poszukiwanie dróg lepszego porozumienia między emigrantami żydowskimi z Europy i z Bliskiego Wschodu. Bracia Johnson z Uniwersytetu Minnesoty badali, w jaki sposób promująca współpracę organizacja klasy może wpłynąć na osiąganie lepszych wyników uczenia się oraz wywoływać pozytywne po­stawy wobec uczniów niepełnosprawnych w klasach integrujących.

TEORIA MAŁYCH GRUP

Luty 15th, 2011

Z literatury naukowej dotyczącej dynamiki grup zaczer­pnęliśmy wskazówki, jak nauczyciel ma pracować z klasą jako grupą społe­czną. W miarę dokładnie omówiliśmy wpływ procesów grupowych na ucze­nie się i socjalizację. Wrócimy teraz do tych kwestii, aby wykazać, że psycho­logia społeczna i teoria małych grup stanowią trzeci nurt tradycji intelek­tualnych, z jakich wyrasta model uczenia się we współpracy. W pierwszych latach naszego wieku psychologowie społeczni rozpoczęli badania nad zjawiskiem nazywanym zwykle facylitacją społeczną albo efek­tem działania razem. Za klasyczne na tym polu uchodzą badania Allporta (1924) lub Dashiella (1935), w których porównywano wykonywanie zadań — zarówno fizycznych, jak i umysłowych — samotnie i w obecności innych ludzi. Badania wykazały, że w pewnych przypadkach obecność innych osób wyraźnie wpływała na osiągnięcia. Konstruktorzy niektórych metod uczenia się we współpracy sięgają do takich właśnie badań.

WSPÓŁPRACA A REALIZACJA

Luty 11th, 2011

Zainteresowanie porównywaniem rezultatów osiąganych przez jednostki i grupy w sytuacjach współpracy i w sytuacjach rywalizacji też sięga począt­ku wieku. Eksperymenty prowadzone w laboratoriach, zakładach pracy i w szkołach przynosiły jednolite wyniki: zespołowa struktura celu, kiedy to ludzie pracują wspólnie, aby osiągnąć grupowy cel, jest bardziej owocna od struktury rywalizacyjnej. Liczne badania w rozmaitych środowiskach wska­zują, że w warunkach współpracy, w których jednostka jest nagradzana za sukces grupowy, zachodzą trzy prawidłowości:Związki wzajemnej zależności, kiedy nagradzana jest współpraca, bar­dzo podnoszą motywację ukończenia wspólnego zadania.Praca grupowa wytwarza mocne stosunki przyjaźni między członkami grupy. W warunkach współpracy procesy komunikowania stają się ogromnie efektywne, co z kolei wpływa nader korzystnie na wytwarzanie pomysłów i wywieranie wzajemnego wpływu intelektualnego.

OPARCIE NA PRAWIDŁOWOŚCIACH

Luty 9th, 2011

Oparte na tych prawidłowościach hipotezy, przeciwstawiające nauczanie we współpracy nauczaniu rywalizacyjnemu, sprawdzano w ciągu ostatnich lat w warunkach eksperymentu naturalnego. Do tych eksperymentów nawiąże­my na dalszych stronach. Czwarty nurt tradycji intelektualnych, z których czerpią twórcy modelu uczenia się we współpracy, to teoria i badania uczenia się z przeżywanych doświadczeń: osoba ucząca się — dziecko lub dorosły — nie może być biernym, zdominowanym przez nauczyciela uczniem. Przed­stawiliśmy wybrane zasady uczenia się przez doświadczanie (uczenia się eksperientalnego). Najważniejsza z nich głosi, że aczkolwiek doświadczanie ma swój udział w większości tego, czego uczeń się nauczył, to jeśli ma być naprawdę skuteczne, musi mu towarzyszyć systematyczna analiza i refleksja.