Archive for Czerwiec, 2011


DYNAMIKA GRUPY

Czerwiec 30th, 2011

Wiele lat po Deweyu Herbert Thelen (1954; 1960), także z Uniwersytetu Chicago, opracował dokładniejsze metody nauczania grupowego. Podobnie jak Dewey Thelen dowodził, że klasa szkolna powinna być laboratorium lub miniaturą społeczeństwa demokratycznego, w której studiowano by i przeni­kano ważne społeczne i interpersonalne kwestie. Thelen, którego interesowa­ła dynamika grupy, z większą uwagą podszedł do metodyki badań grupo­wych i, jak przedstawimy to później, dostarczył podstawy pojęciowej dla współcześnie rozwijającego się uczenia we współpracy. Według Deweya i Thelena uczenie się w grupach obejmowało obszar znacznie szerszy od tradycyjnej wiedzy szkolnej.

SPOJRZENIE NA WSPÓŁPRACĘ

Czerwiec 18th, 2011

Autorzy ci na współpracę patrzyli jak na podstawę wszelkich ludzkich przedsięwzięć; dzięki współpracy i przez współpracę można zbudować i rozwijać silne demokratyczne społe­czeństwa. Konsekwencją takich poglądów była koncepcja ustrukturowania klasy szkolnej i działalności poznawczej uczniów. Struktura klasy i to, co w niej się dzieje, ma służyć osiąganiu celów pedagogicznych wynikających z takiego stanowiska i dawać uczniom odpowiednie wzory. W 1954 roku Sąd Najwyższy wydał wyrok,o historycznym znaczeniu w sprawie Brown przeciwko Radzie Szkolnej Okręgu Topeka.

STOSUNKI MIĘDZYGRUPOWE

Czerwiec 14th, 2011

Decyzją sądu od tej pory szkołom nie wolno było funkcjonować według zasady „równi, ale rozdzieleni”; integracja rasowa szkół stała się obowiązkowa. W ślad za tą decyzją władze ustawodawcze i sądownicze w całym kraju przystąpiły do działania. Stosownie do ich życzeń administracja szkolnictwa publicznego miała przedstawiać plany integracji rasowej. W tym samym czasie niektórzy uczeni i obserwatorzy sceny oświatowej rozsądnie przestrzegali, że zgromadzenie w jednym miejscu ludzi o różnym pochodzeniu rasowym i etnicznym samo w sobie nie usunie rezultatów uprzedzeń ani nie pomoże tym ludziom zaakceptować się nawzajem. Zdawali sobie bowiem sprawę, że na przykład w szkolnej stołówce Murzyni mogą usiąść po jednej stronie, a Biali po drugiej.

W ZINTEGROWANYCH GRUPACH

Czerwiec 12th, 2011

Spodziewali się też, że nawet w zintegrowanych rasowo społecznościach lokalnych wciąż będą restauracje i kościoły odwiedzane albo wyłącznie przez Białych, albo wyłącznie przez Czarnych. Czołowy socjolog tego czasu Gordon Allport argumentował, że sama litera prawa nie zredukuje uprzedzeń grupowych ani nie wytworzy tolerancji i zrozumienia. Sharan (1984, s. 2) zebrał trzy podstawowe warunki skutecz­nego zwalczania uprzedzeń rasowych sformułowane przez Allporta: „(1) między ludźmi z różnych grup etnicznych mają zachodzić bezpośrednie kon­takty (2) przy zachowaniu równości pozycji w obrębie danego środowiska, (3) w którym oficjalnie i otwarcie uznaje się współpracę międzyetniczną”.

ZAINTERESOWANIE MODELAMI

Czerwiec 10th, 2011

Zainteresowanie modelem uczenia się we współpracy w ostatnich latach po części należy zawdzięczać dążeniu do organizowania środowiska klasy szkolnej i procesu dydaktycznego według przytoczonych kryteriów. Niektóre z prac Roberta Slavina, do których jeszcze sięgniemy, powstały w wyniku starań o integrację w szkołach wielkomiejskich na Wschodnim Wybrzeżu. Impulsem dla badań Sharana i jego współpracowników w Izraelu było poszukiwanie dróg lepszego porozumienia między emigrantami żydowskimi z Europy i z Bliskiego Wschodu. Bracia Johnson z Uniwersytetu Minnesoty badali, w jaki sposób promująca współpracę organizacja klasy może wpłynąć na osiąganie lepszych wyników uczenia się oraz wywoływać pozytywne po­stawy wobec uczniów niepełnosprawnych w klasach integrujących.

TEORIA MAŁYCH GRUP

Czerwiec 6th, 2011

Z literatury naukowej dotyczącej dynamiki grup zaczer­pnęliśmy wskazówki, jak nauczyciel ma pracować z klasą jako grupą społe­czną. W miarę dokładnie omówiliśmy wpływ procesów grupowych na ucze­nie się i socjalizację. Wrócimy teraz do tych kwestii, aby wykazać, że psycho­logia społeczna i teoria małych grup stanowią trzeci nurt tradycji intelek­tualnych, z jakich wyrasta model uczenia się we współpracy. W pierwszych latach naszego wieku psychologowie społeczni rozpoczęli badania nad zjawiskiem nazywanym zwykle facylitacją społeczną albo efek­tem działania razem. Za klasyczne na tym polu uchodzą badania Allporta (1924) lub Dashiella (1935), w których porównywano wykonywanie zadań — zarówno fizycznych, jak i umysłowych — samotnie i w obecności innych ludzi. Badania wykazały, że w pewnych przypadkach obecność innych osób wyraźnie wpływała na osiągnięcia. Konstruktorzy niektórych metod uczenia się we współpracy sięgają do takich właśnie badań.